نامه‌های یونگ ۷

۴ اوت ۱۹۳۶
به پاستور والتر اوزادل
به‌ترین سپاس‌ها را به جهت لطفتان در ارسال «یوهانسبریف۱۹۳۶» تقدیم می‌کنم. هم‌چنین به جهت متن دعایی که نوشته بودید و به چیزهایی اشاره کرده بودید که شایسته است به‌ترتیب درباره‌ی تک‌تک آن‌ها برایتان بگویم هرچند در نوشتار نمی‌گنجد.
اندکی پیش از این، برحسب گردش روزگار، شخصی از مؤانسان، حلقه‌ی بِرنویشن و علی‌الخصوص تلاش‌های آن در امور عبادی را در مدّنظرم قرار داد. تأثیر بسیار هواخواهانه‌ای از آن دریافت کردم. «مقدّر است از اقیانوس پهناور آغاز کنید. آن‌جا با خردک اشیاء دریاها آغاز می‌کنید.» پروتئوس چنین گفت به هومونکولوس. هر آن‌چه در واقعیت روی می‌دهد باید از قوانین رشد فرمان بَرَد. چنان‌چه بازسازی، یا آن‌گونه که مایل‌ام گفته شود مَحمِلی، برای کلیسای پروتستان متصور باشد این امر تنها با گام‌های شمرده و به دست اشخاصی منفرد محقق می‌شود که درباره‌ی آن همچون یک رویداده صحبت می‌کنند. توفیق توده‌وار نشانه‌ی بدی است. کلیسای پروتستان اگر همچون چیزی که برای خود بداهتاً ابدی است نباشد یعنی هیچ نیست و به همین دلیل فکر می‌کنم تداوم این تشریفات مذهبی بی‌اندازه مهم است. به محض آن‌که فرصت مشبعی دست دهد سخنان شما را که در دعایتان آورده‌اید با دقت بیش‌تر خواهم خواند. شاید قابل آن باشم که درباره‌شان حرف‌هایی بزنم.
ضمن تشکر بسیار
با صمیمیت فراوان
ک.گ.یونگ
‌
‌
‌
‌
ج۱، صص۲۱۵-۲۱۶.