سرود «یار دبستانی» سرود اعتراضی بی‌مایه‌ای است. شکلی از تعین‌بخشی به بلوغ‌نایافتگی عمومی در این سرود نهفته است. در نهایت شاید برای بیان اعتراض دانش‌آموزان به تاریخ امتحانات ثلث دوم مناسب باشد. روحیه‌ی پس پشت این سرود به جای آن‌که روحیه‌ی حماسی یک سوژه‌ی معترض باشد حالت مغموم و لهیده و منفعلی است. انگاری مویه‌گری عده‌ای شاگرد تنبل و درس‌نخوانده‌ی کتک‌خورده و له‌ولـَـوَرده از دست ناظمان و مدیران ستمگر مدارس ایران در طول تاریخ است که به کف پا و کف دست دانش‌آموزان با استبداد و بی‌رحمی ضربه وارد کرده‌اند. وقتی که افق اعتراض شما ناظم دوره‌ی دبستانتان باشد البته تا اعتراض کردن به امور کلان و گسترده راه طولانی در پیش است.
تهران، ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱ مسیحی